Bloemingdael

Onze specialisten zorgen voor een gewenst resultaat, en dit op de meest veilige manier.

Ervaring borstvergroting Maureen

 

Ervaring Maureen Janssen

“Mevrouw Janssen, wakker worden, mevrouw Janssen”…

Ik droom, ik droom dat ik in de Bloemingdael kliniek lig. Ik open mijn ogen en kijk in de grote OK-lampen. Ha, ik droom dat ik al ben geholpen. “Wilt u ze even zien mevrouw Janssen, kijkt u eens”. De verpleegkundige houdt de lakens omhoog en ik kijk naar twee rechtopstaande ingetapete borsten, met de tepels fier naar boven gericht.

Ben ik dan toch echt al geholpen? Ik voel me zo ontzettend goed en ben verbaasd dat het nu al achter de rug is. Ik lig nog heerlijk na te doezelen met een ongelofelijke big smile op mijn gezicht als plots dr. Menno Huikeshoven in zijn blauwe OK-tenue naast mijn bed staat. Hij komt mij persoonlijk vertellen dat de BV (zo noemde ik mijn “project”) prima is geslaagd en dat hij zeer tevreden is over het resultaat. Dat wilde hij graag nog even melden voordat hij met vakantie ging.

We gaan even terug naar het voorjaar van 2016. Mijn man en ik waren op vakantie op Corsica. Het was daar dat ik besloot, na 15 jaar met de gedachte te hebben rondgelopen, eindelijk de knoop door te hakken en mijn wens te doen laten uitkomen. Ik vond mijn lichaam met die hele kleine, ondertussen zeer slappe borstjes onesthetisch. Ik begon op het strand mannen te spotten met grotere borsten dan ik. Toen was ik het zat, ik wilde me (meer) echt vrouw voelen en borsten hebben zoals de meeste vrouwen borsten hebben. Ik wilde me vrij voelen. Een gelukkig mens was ik al: ik ben een gezonde en vitale vrouw en tel mijn zegeningen, maar voelde mij als vrouw niet compleet. Ik wilde borsten.

Ik besprak het met mijn man, de lieverd, hij vond het meteen prima, hij vroeg niks, hij begreep het. Hij zei alleen dat ik dan wel moest stoppen met roken. Deal, zei ik, aangezien ik al langer met de gedachte om te stoppen rondliep. Dit vond ik dan ook het juiste moment. Vanaf dat moment begon voor mij “project BV” echt te leven. Ik voelde me meteen al een gelukkiger mens.

Eenmaal thuis ben ik op Google gaan rondkijken. Op een aantal websites las ik recensies, soms urenlang en keek ik naar filmpjes, naar foto’s en las allerlei verhalen van vrouwen die een borstvergroting hadden ondergaan. En hoe gelukkig ze waren met het resultaat. Al vrij snel kwam ik uit bij het Bloemingdael Kliniek.

De Bloemingdael Kliniek hanteert tarieven die weliswaar iets hoger liggen dan een aantal andere klinieken, maar het bedrag is inclusief een overnachting en veel nazorg. Dat was voor mij een belangrijke meerwaarde. En het feit dat de plastische chirurgen hun vak ook uitoefenen in het Brandwonden Centrum in het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk sprak mij aan. Dat was voor mij mede doorslaggevend: specialisten die hun verminkte medemensen, die slachtoffer zijn geworden van een traumatisch ongeval willen helpen: een mooie roeping.

De keuze heb ik dus bewust gemaakt, het was voor mij overduidelijk, ik wilde in de Bloemingdael Kliniek mijn borstvergroting laten doen. Het voelde van alle kanten goed aan. Via de website van het Bloemingdael Kliniek heb ik mij doormiddel van een formulier aangemeld voor het maken van een afspraak. Binnen twee weken zat ik in de spreekkamer bij dr. Huikeshoven. Een belangrijk moment in mijn leven.

Met een vragenlijst in mijn tas zat ik tegenover dr. Huikeshoven, ik had me goed voorbereid. Mijn vragenlijst heb ik echter niet nodig gehad; dr. Huikeshoven was zeer uitgebreid in het verstrekken van de nodige informatie, ook over de eventuele risico’s. Hij kwam zeer vakbekwaam en professioneel over en ook zeker niet onbelangrijk: heel vriendelijk en relaxt.

Met behulp van zijn assistent heb ik twee verschillende maten protheses gepast. In samenspraak met dr. Huikeshoven werd snel duidelijk dat voor mij de anatomische protheses het meest geschikt zouden zijn, aangezien ik niet de jongste meer ben en ronde borsten mijn inziens beter past bij de wat jongere dames onder ons.

Grote borsten hebt ik nooit gehad. Ik was een jonge vrouw met kleine borstjes zoals het toenmalige wereldberoemde fotomodel Twiggy en voldeed dus volledig aan het modebeeld van toen. Door mijn lengte van 1,75 cm en een toen vrij slanke lichaam waren mijn borsten wel redelijk in verhouding. Ik had zodoende in mijn jonge jaren geen problemen met mijn borstomvang. Dat kwam later: kinderen, borstvoeding, ouder wordende huid, en dat met die verdraaide zwaartekracht, tja…

Dus toen ik daar met die protheses stond dacht ik: “wow is dat niet een beetje te groot voor mij?”. Zelf had ik een A’tje en nu stond ik daar met protheses elk van 225 cc. Een grote B of kleine C, als ik het zo kon inschatten. Dr. Huikeshoven verzekerde mij dat het volledig in verhouding zou zijn met mijn lichaam. De protheses zijn overigens door dr. Huikeshoven voor mijn lichaam op maat opgemeten en daarna speciaal voor mij gemaakt. Mijn bovenlichaam is vrij smal, de protheses zouden iets breder worden. Dr. Huikeshoven was daarin heel resoluut en professioneel en won daarmee mijn volledige vertrouwen: ik ging akkoord met de protheses van elk 225 cc.

Diverse formulieren werden ingevuld. De mogelijkheid werd mij geboden om, als ik daar behoefte aan had, voor een tweede gesprek langs kon komen. Daar heb ik geen gebruik van gemaakt, ik was dankzij het vakkundige advies van dr. Huikeshoven er voor de volle honderd procent uit.

Enkele dagen later werd ik door de planningsassistente gebeld en hebben we een datum geprikt voor de opname- en behandeldag. Mijn voorkeur ging uit naar de periode voor kerst, dat zou mooi uitkomen voor wat betreft het opnemen van verlof, nodig voor een korte periode van herstel.

Vooraf aan de dag van opname werd er door de assistent van de anesthesist contact met mij opgenomen voor het doornemen van een vragenlijst. Een aantal zaken werden besproken. Ik heb dat als zeer prettig ervaren. Het was een fijn en geruststellend gesprek. Ik, maar ook zij waren goed voorbereid, klaar voor de ingreep. Het zou nu dan echt gebeuren, ik kon niet wachten. Ik was blij en opgewonden tegelijk.

En toen was daar het moment aangekomen, de dag van opname in de kliniek. Mijn man en ik werden keurig ontvangen. Er werden allerlei voorzorgsmaatregelen getroffen: ok-jasje aangetrokken, bloeddruk opgemeten, pilletje toegediend om rustig te worden (wat ik al was, maar dat gebeurt standaard) en hup naar de operatie kamer gereden. Kus van mijn lieve man en daar ging ik dan…

 En toen: “Mevrouw Janssen, wakker worden, mevrouw Janssen”…

De nazorg in het ziekenhuis was echt geweldig. Het personeel was zeer vriendelijk en vakkundig. Mijn vochthuishouding was aan de lage kant, ik kreeg uit voorzorg een infuus toegediend en er werd bloed afgenomen voor controle. Ik kreeg voldoende pijnstilling, want pijn heb ik nauwelijks gehad. Voor het slapen gaan kreeg ik ook nog uit voorzorg een prikje tegen trombose. Kortom er is heel goed voor mij gezorgd en dat heb ik als heel prettig ervaren. Op verzoek van dr. Huikeshoven kwamen die middag twee artsen langs om te vragen hoe het met mij ging. Hij twijfelde namelijk of ik op het moment dat hij naast mijn bed stond wel voldoende bij bewustzijn was. Ik lag daar natuurlijk met die smile op mijn gezicht alsof in de zevende hemel was.

Die nacht heb ik ondanks alles goed en vooral rustig geslapen. Regelmatig die avond en nacht is de dienstdoende verpleegkundige langs geweest. De volgende dag mochten de drains eruit en werd het tape van mijn borsten gehaald. Omdat dr. Huikeshoven met vakantie was, kwamen twee andere artsen langs voor een laatste controle. Alles zag er goed uit, ik mocht naar huis. Wat voelde ik mij anders, geweldig anders, ik had borsten, ik was zo ontzettend blij, alles was zeer goed gegaan, ik voelde me zo gelukkig, dat ik daardoor waarschijnlijk ook nauwelijks pijn voelde.

Na twee weken ben ik voor een standaard nacontrole naar de kliniek geweest en kreeg ik te horen dat het er keurig uitzag. De wond genas spoedig en ik vroeg of ik nu mocht smeren met een littekencrème. Dit mocht. Mij werd gevraagd of ik wilde meedoen aan een onderzoek naar het genezingsproces van littekens. De Staudt littekencrème is door de plastisch chirurgen van de Bloemingdael Kliniek en Brandwonden Centrum Rode Kruis Ziekenhuis ontwikkeld en is reeds enkele jaren succesvol op de markt. Het meedoen aan het onderzoek houdt in dat ik een jaar lang om de paar maanden naar de kliniek ga voor onderzoek. Er worden foto’s gemaakt en een formulier ingevuld. Over nazorg heb ik dus niet te klagen.

Zouden ze mij gevraagd hebben mee te willen doen aan dit onderzoek vanwege mijn leeftijd? Hmmm, zou kunnen, ik word over een paar weken namelijk 62 jaar. Mijn kleindochter van negen zei laatst toen ze mijn borsten voor het eerst zag: “goh, omi, wat zijn ze mooi, je had eerst van die flapjes”. Haha, geweldig toch, kinderen zijn eerlijk.

Tot slot!
Ik zou graag, met name de wat oudere dames onder ons, het volgende willen meegeven: niet twijfelen, maar doen, ongeacht je leeftijd. Het heeft mij een nog gelukkiger vrouw gemaakt, en ik was al heel gelukkig, Misschien moet ik wel zeggen: ik voel mij nu met mijn prachtige borsten compleet en zo heerlijk vrij, ik straal elke dag weer als ik in de spiegel kijk.

En de kosten? Dat is het absoluut waard, honderd procent waar voor je geld als je kijkt naar het totaalplaatje: overnachting met uitstekende zorg, zoveel deskundigheid, vakkennis en een fantastische nazorg.

Dr. Huikeshoven duizendmaal dank, ik zou u wel kunnen zoenen!

PS En wat ben ik ontzettend blij met mijn cupmaat C ;-)

Handchirurgie Spaarne gasthuis Rode Kruis Staudt Derma2Care